Auteur: lindaderoos

Op de voorzijde van de één na laatste Happinez pronkt te titel: ‘Jezus, minnaar, monnik en rebel’, welke maakt dat ik de Happinez niet kan laten liggen, wat een geweldige omschrijving!
Ineens weet ik waarom Jezus al jaren een goede vriend van me is, waarom hij groots in een nis op mijn slaapkamer pronkt, waarom ik gefascineerd ben door zijn levensverhalen en zijn wijsheid, waarom ik hem op dit moment met verf probeer vast te leggen op doek…
We lijken op elkaar!!
‘Linda, minnares, monnik en rebel’, dat ik daar zelf niet op ben gekomen. Prachtig!

Als ik het boek ‘Maria en de Schijnheiligen’, van Karel en Caroline van Huffelen moet geloven, dan
was Jezus de minnaar van Maria, en nog veel meer dan dat (er wordt zelfs over een heilig huwelijk, over tweelingzielen en over een tantrische relatie gesproken, geweldig). Eindelijk eens een andere visie op de maagdelijke Jezus en Maria, een einde op het taboe sexualiteit, moet ik een soort van glimlachen om het ‘grappige’ doch ongeloofwaardige verhaal dat Maria onbevlekt ontvangen zou zijn.
Jezus als monnik,niet levend binnen de kloostermuren, maar midden in het leven staand en toch heel dichtbij God.
Een rebel.. Hij ging zijn eigen gang, Hij volgde zijn hart en deed de dingen waar van Hij dacht dat ze juist waren, wat men ook van hem vond of over hem zei, soms dwars tegen de bestaande orde in.
Wetende dat God altijd aan zijn zijde stond.
Vertrouwen en kracht straalde Hij uit, authentiek was Hij.

Linda, minnares, monnik en rebel.
Ik zie jullie al klaarzitten voor de smeuïge verhalen bij het lezen van het woord minnares.
Maar dan ga ik jullie nu teleurstellen vrees ik.
Ik bedoel hier minnares in de breedste zin van het woord;
geliefde, aanbidder, liefhebber, enthousiasteling, fan, vriendin…
Ik ben een groot fan van een groot aantal mensen (groot en klein) om me heen.
Wat ben ik dagelijks dankbaar voor de hoeveelheid liefde in mijn leven!
In de loop van de jaren is me écht duidelijk geworden dat, hoe meer liefde je geeft, hoe meer er terug komt. Liefde is er in overvloed, voor iedereen, voor mij niet per se gebonden aan één partner, maar aan een verscheidenheid aan mensen.
Liefde is wat mijn leven zo prachtig kleurt.
De monnik in mij, al lange tijd mijn metgezel. Hij (zij?) brengt me naar de mooiste kloosters om een paar dagen in te verblijven, brengt me regelmatig op zondagochtend in de Janskerk, brengt me wekelijks op de school voor praktische filosofie en spiritualiteit.
Om tot rust te komen, om te bezinnen en te filosoferen, om geïnspireerd te raken, om in contact te komen met dat wat werkelijk belangrijk is in het (mijn) leven.
De rebel, deze maakt mijn leven afwisselend en uitdagend, deze zorgt voor een flinke hoeveelheid humor, deze heeft Jezus als voorbeeld om vooral authentiek door het leven te gaan. Niets voor ‘waar’ aan te nemen, maar vooral te onderzoeken en te ervaren.
Maar ook anderen uit te dagen, soms zelfs een beetje te shockeren.
Deze rebelse Linda verlaat graag even de comfortzone, gaat graag grenzen over. De rebel maakt in mijn leven het toefje slagroom op het ijs.

Een beknopte omschrijving van wie ik (soms) ben, of probeer te zijn; liefdevol, wijs, authentiek.
En ik ben nog zoveel meer dan dat. En óók nog eens zo veranderlijk. Gewoon net zoals iedereen, ieder mens heeft zoveel (en vaak ook tegenstrijdige) eigenschappen in zich, die afhankelijk van de situatie naar buiten komen. Of welke je verkiest te voeden, en welke niet.
Ik hou er nooit zo van als mensen zeggen ‘zo ben ik nou eenmaal’. Je legt jezelf er enorm mee vast, je laat niks geen ruimte meer om te veranderen of om te ontdekken. Niks zo veranderlijk als de mens, dat is mens-zijn. Iedere dag mag je opnieuw keuzes maken, mag je opnieuw beginnen.
Dit doet me denken aan de (vrije) vertaling die ik (de monnik, of toch de rebel in mij..?) eens gemaakt heb van het Paasverhaal;

‘De kruisiging van Jezus
als symboliek voor al die momenten
dat ik mijzelf onderuit haal
de momenten waarop mijn leven een strijd is
en leven vol angst en verzet
Wanneer mijn angst het diepst is
is mijn kracht het grootst
om de steen te verplaatsen
die mij afhoudt van een leven
in Liefde met mijzelf
Ieder moment van kruisiging
is er de mogelijkheid tot wederopstanding
in Liefde.’

Iedere dag heb je weer de keuze wie en wat je wil zijn, hoe je je leven wilt kleuren…wat kies jij?

Ken je dat?

Dan ben je ineens razend enthousiast over een idee, je voelt het hélemaal stromen in je lijf…
In je hoofd is het bedachte plan al tot uitvoer gebracht en is het resultaat ook nog eens verblúffend!
Tijdens mijn dagelijkse meditatie heb ik dat vaak, die geweldige ideëen. Eigenlijk zou ik zo’n 20 minuten geconcentreeerd moeten zijn op een verkregen mantra, maar die mantra laat zich dan vrijwillig naar de achtergrond duwen, om plaats te maken voor een geweldig idee. Zo ineens komt ook het idee verhalen te gaan schrijven op mijn (levens)reissite. De meest geweldige onderwerpen komen voorbij, sterke teksten, de humor en zelfspot er in, ja, vanuit die rust van de meditatie voel ik gewoon de energie van een bekend columniste zijn.

Het gekke, en ook jammere is alleen, dat ik dan nog vol enthousiasme en als waar columniste begin het plan ten uitvoer te brengen, maar naarmate de tijd vordert slinkt hetgeen wat nét nog zo groots en bijzonder voelde, tot de grootte van slechts de kleinste doperwt.
Het gevoel van vroeger, dat mijn oog groter was dan mijn maag als ik weer eens teveel opschepte, maar in dit geval dat mijn ego groter is dan mijn werkelijke kunnen, zoiets.
Grootheidswaanzin, of (faal)angst? Laten we het op het laatste houden, dat is maatschappelijk wat meer getolereerd.
Kritische stemmen die uit het niets opduiken, die me aan de tand voelen over mijn kunnen en me duidelijk laten voelen dat ik écht geen schrijver ben of zal worden, dat ik toch geen inspiratie zal vinden en het hele plan beter niet uit kan voeren om een fiasco, of teleurstelling bij de lezers te voorkomen. Duidelijk.

Als ik dus al begonnen ben aan een tekst, dan kom ik in het gezelschap van die kritische stemmen uiteraard in de ‘ik-weet-niet-of-het-goed-genoeg-is-episode’
(wat overigens nog niet zo erg is als de ‘ik-weet-niet-of-ik-goed-genoeg-ben-episode’, als deze verschijnt dan is het slim alvast tampons in te slaan, of wat slaap in te halen).

Toch, het kleine moment van ‘die grootheidswaanzin’, kan grootse en bijzondere gevolgen hebben, die momenten hebben me al ver gebracht in mijn leven.
Letterlijk ver zelfs, zo heb ik vanuit dat gevoel al tot 3 keer toe een verre reis geboekt, ik en mijn reisticket, verder niets.
Pas daarna bekruipt me de enorme angst en de gedachte ‘wat heb ik nou toch weer gedaan..?!!’. Dan zit de moed ineens niet meer in m’n hoofd, maar in m’n schoenen..
Toch, prachtige reizen zijn het geweest, bijzondere ervaringen, ik had ze niet willen missen.
Zo heb ik huizen gekocht, zo heb ik in bandjes gespeeld en soms zelfs opgetreden, zo ben ik ZZP’er geworden, en nog zoveel dingen meer.
Met die kritische stemmen kun je best leren samenwerken. Ik heb één zo’n stem ooit een naam gegeven, Bully. Als een buldozer raast die over m’n ideëen heen, walst ze simpelweg aan gort als ik even niet oplet.
Nou, vandaag besluit ik dat ik Bully maar weer lekker laat razen. Oordoppen in en gáán voor dat geweldige idee!”